Αλκίνοος Ιωαννίδης - Όνειρο ήτανε -
00:00 / 04:46

EDITORIAL

1kazani1.png

Ονειρεύομαι ένα καζάνι που βράζει...

 

...και βγάζει τη ρακή, ανάμεσα σε φωνές και ήχους από κρητική λύρα, αιγαιοπελαγίτικα βιολιά ή βορειοελλαδίτικα χάλκινα 

Ονειρεύομαι να μαζεύουμε ελιές και να στήνουμε κανονικό γλέντι στο ελαιοτριβείο, πίνοντας ρακές 

Ονειρεύομαι να σφιχταγκαλιάζομαι με φίλους 

Ονειρεύομαι φιλιά ρουφηχτά σε ένα μπαρ, τα ξημερώματα 

Ονειρεύομαι ένα σύμπαν στο οποίο διαθέτουμε αποθέματα ψυχικής ενέργειας και υποστηρικτικό περιβάλλον για καινούριες αρχές 


Σε όλες τις καινούριες αρχές που καταφέρνουν και ανθίζουν σ’ ένα τοπίο πρωτόγνωρου φόβου και ανασφάλειας.

 

Ξεκίνησα να μαγειρεύω

μόλις άρχισα να ζω μόνη μου. 
Πήρα τα πρώτα μου συστηματικά μαθήματα από ένα γιόγκι μάγειρα.
Επειδή δεν ήξερα να διοργανώνω πάρτυ, προχώρησα τη μαγειρική μου ένα βήμα παραπέρα, ώστε να διοργανώνω γιορτές γύρω απ' ένα τραπέζι. 
Συνέχιζα να μαγειρεύω γιατί αυτός ήταν ο πιο εύκολος τρόπος να πω ιστορίες.
Ορεσίβια βαλκάνια, γι' αυτό και Ξινόμαυρη, βρέθηκα να ζω τον περισσότερο καιρό, κάτω από τον ανελέητο κυκλαδίτικο ήλιο.
Από τότε μαγειρεύω πιο συστηματικά, στεγνώνω αλάτι, μαζεύω ελιές σε λιοΐρια δίπλα στο κύμα 
και κλαδεύω αμπέλια σε μικροσκοπικά “χαλιά” 

Και δεν πιστευω ότι είμαστε ό,τι τρωμε.

Είμαστε όλα όσα ζήσαμε, ο τρόπος που μεταβολίζουμε τις καταστροφές, οι σχέσεις που καταφέραμε να χτίσουμε, και πολλά - πολλά ακόμη. 

CONTACT ME

  • facebook
  • instagram

©2020 created by xinomavri